آموزش اختصاصیتغذیهجراحیداخلیويژه

چند نکته در مورد گاواژ

همه ی افراد برای زندگی نیاز به غذا دارند اما در شرایط خاص مانند بعضی از بیماری ها ،بی اشتهایی ، اختلال در بلع ،جراحی های دهان و… نمی توان همه یا بخشی از نیازهای غذایی را از طریق تغذیه دهانی تامین کرد در نتیجه باید تغذیه از راه دیگر صورت گیرد. یکی از این روش ها تغذیه روده ای ویا تغذیه با لوله می باشد.که اصطلاحاً به آن گاواژ می گویند .

2014-04-13_074028

معمولاً در این روش لوله از راه بینی وارد معده شده و یا در موراد خاص با انجام عمل جراحی از راه شکم مستقیماً وارد روده کوچک می گردد. تغذیه با لوله به دو صورت کوتاه مدت و بلند مدت می باشد اما در اکثر موارد بعد از مدت کوتاهی فرد توانایی تغذیه از راه دهان را بازمی یابد و به شرایط عادی بر می گردد.

محلولهای مورد استفاده در تغذیه با لوله را نیز محلول گاواژ می گویند . که شامل کربوهیدرات، پروتئین ، چربی و ویتامین ها و املاح مورد نیاز می باشند. این محلول ها به صورت “دست نخورده “، “نیمه هیدرولیز شده” و “هیدرولیز کامل” وجود دارند که از طریق لوله وارد معده و یا روده می شوند.

محلولهای گاواژ هم به صورت دستی وهم به صورت تجاری در دسترس می باشند . محلولهای دستی شامل مخلوطی از غذاهای طبیعی شامل گوشت،شیر، برنج ،موز،عسل ، هویج،سیب و…می باشند که توسط مخلوط کن ترکیب شده و سپس صاف می شوند اما محلولهای تجاری به صورت آماده می باشند و نسبت به محلولهای دستی دارای میزان بیشتر کالری و پروتئین و ریز مغذی در یک حجم مشخص می باشند و همچنین به دلیل عدم دخالت دست ،بار میکروبی کمتری دارند . از انجایی که محلولهای تجاری توسط پرستار یا شخص مسلط به این امر آماده می شود  دارای خطای کمتری می باشد .

اهمیت ریختن آب قبل و بعد از گاواژ:

 قبل و بعد از هر نوبت تغذیه از راه لوله معده باید ۵۰ سی سی آب ساده به داخل لوله ریخته شود تا ضمن بازنگه داشتن لوله از رشد باکتریها یا بستن دلمه و مسدود شدن لوله جلوگیری شود.

مراقبت های پرستاری از بیمار در حین گاواژ:

– قبل از شروع گاواژ باید از اینکه لوله در محل صحیح خود قرار دارد مطمئن شد .

– سر بیمار باید حدود ۳۰ درجه بالاتراز بدن قرار گرفته باشد .

– راحتی و سرعت جریان مایع گاواژ باید بررسی گردد.

– توانایی بیمار برای تحمل محلول گاواژ باید تعیین گردد. به علائمی مانند (احساس پری در معده و نفخ شکم، خارش، تهوع، استفراغ، اسهال، یبوست توجه گردد.

–       BUNکراتینین و پروتئین و هموگلوبین، هماتوکریت بصورت دوره ای و با نظر پزشک معالج کنترل گردد.

– علائم کم آبی (دهیدراسیون)مورد توجه قرار دهید (خشکی غشاء های مخاطی تشنگی،پر رنگ شدن وکاهش حجم ادرار)

– ظرف غذا ، سرنگ گاواژ و لوله  معده  هر ۴۸-۲۴ ساعت تعویض گردد.

– وزن بیمار بصورت روزانه کنترل گردد.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

‫2 نظرها

  1. اینجانب بعنوان پزشک معتقدم مراقبتهای پرستاری بیمار جزء لاینفک مراقبتهای پزشکی میباشد و برای ارتقاء مراقبتهای پزشکی بایستی مراقبتهای پرستاری و پیرا پزشکی بعنوان واحد درسی به دانشجویان پزشکی تدریس شود.

    1. سلام جناب دکتر
      از توجه و لطف شما به مطالب سایت و توانمندی های بالقوه پرستاران سپاسگزارم. بدون شک پزشک و پرستار مانند دو بال همای سلامت هستند که هماهنگی و همکاری آنها در ارتقا و اثربخشی اقدامات درمانی و مراقبتی و نیز بهبود بیمار بسیار مهم است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن