جراحیداخلی

مراقبتهای پرستاری در اختلالات آب و الکترولیت

آموزش مراقبتهای پرستاری در مهمترین اختلالات آب و الکترولیت و آموزش بیماران

مراقبتهای پرستاری در اختلالات آب و الکترولیت عنوان مقاله ای است که پرستاران را بر اساس فرآیند پرستاری با مهمترین تشخیص ها و برنامه های مراقبت پرستاری و آموزش بیماران در این خصوص آشنا می سازد.

امروزه پرستاری صرفا مراقبت بالینی از بیمار نبوده و انبوهی از مسئولیت ها و وظایف، مهارت هاو فنون تخصصی را در بر می گیرد. پرستاران برای ارائه مراقبت درمانی در سطح ایمن و بی خطر نیازمند تحلیل وقایع، تصمیم گیری و عملکرد مناسب بوده و لازم است تا در چارچوب دستورالعمل ها و گایدلاینهای معتبر پرستاری عمل نمایند.

از طرفی مایع درمانی وریدی یکی از مسئولیت های اساسی پرستاران در عملکرد روزانه شغلی بوده و بیماران زیادی بدلایل مختلف تحت درمان با سرم و انواع الکترولیت های ضروری بدن قرار دارند. بنابراین لازم است تا پرستاران از سیر درمان، عوارض احتمالی و مراقبتهای پرستاری در حین مایع درمانی آگاه بوده و با مهارت های ارتباطی مناسب قادر به آموزش و جلب همکاری بیمار در پروسه درمان باشند.

این مقاله از سایت “پرستاران توانمند ایران” با عنوان “مراقبتهای پرستاری در اختلالات آب و الکترولیت” قصد دارد با پرداختن به مهمترین این اختلالات بر اساس فرآیند پرستاری شما را با مهمترین تشخیص ها و برنامه های مراقبتی پرستاری و آموزش بیماران در این خصوص آشنا سازد:

بیان مشکل :
اختلال در سطوح مایعات و الکترولیت ها
مراقبتهای پرستاری:
  • توزین روزانه بیمار و ثبت آن برای کنترل اختلال در سطوح مایعات و االکترولیت ها
  • ارسال نمونه جهت آزمایشات  . (BUN – Na – k – HCT)
  • در صورتیکه سطح سرمی سدیم کمتر از ۱۳۰ میلی اکی والان در لیتر بود، دریافت آزاد مایعات را محدود کنید.
  • دریافت مایعات را در طی ۲۴ ساعت بطور مناسب تنظیم کنید .
  • برای جبران مایعات و الکترولیت ها ی از دست رفته از طریق اسهال برای بیمارانی که تغذیه لوله ای دارند ، فیبر تجویز کنید .
  • سرعت مناسب برای محلو لهای وریدی (یا ترانسفوزیون خون ) را انتخاب کنید .
  • فرآوردهای خونی مانند پلاکت و  . FFP را در صورت لزوم تجویز کنید.
  • در صورت تجویز برای بیمار کاتتر ادراری بگذارید.
  • گزارش صحیحی از وضعیت جذب و دفع Intake/ out put بیمار تهیه کنید.
  • در صورت لزوم علائم حیاتی را کنترل کنید .
  • وضعیت هیدراتاسیون (مانند میزان رطوبت غشاهای مخاطی ، کفایت نبض ها ، فشار خون وضعیتی) را بطور مرتب کنترل کنید.
  • در صورت نیاز محلول های وریدی را شروع کنید.
  • نشانه های احتباس مایعات را کنترل کنید (کراکل ریوی، افزایش فشار ورید مرکزی، فشار وریدهای وداجی، ادم، تورم وریدهای گردن و آسیت).
  • نتایج آزمایشگاهی مربوط به تعادل مایعات را کنترل کنید (سطح اسمولالیتی سرم – وزن مخصوص ادرار – پروتئین توتال – HCT – BUN – Alb).
  • نتایج آزمایشگاهی مربوط به احتباس مایعات را کنترل کنید (افزایش وزن مخصوص ادرار ، افزایش BUN و افزایش سطح اسمولالیتی ادرار ، کاهش HCT)
  • رژیم غذایی تجویز شده برای عدم تعادل مایعات و الکترولیت ها را تهیه کنید (کم سدیم ، مایعات محدود ، رژیم کلیوی ، بدون نمک).
  • ملحفه یا پارچه های خیس را شمارش کنید.
  • در صورت وجود ادم ، وسعت و محل آنرا بررسی کنید .
آموزش به بیمار :
  • در صورت لزوم در مورد وضعیت NPO  بودن به بیمار آموزش دهید.
  • همراه و خانواده بیمار را به کمک به وی در هنگام تغذیه تشویق کنید.
  • در صورت لزوم در مورد نوشیدن و خوردن مکرر مایعات و میوه های تازه یا عصاره آنها آموزش دهید.
  • به خانواده کودکان آموزش دهید که نوشیدنی های خنک طبق ذائقه آنها آماده کنند و ژلاتین را برای استفاده کودکان به اشکال مختلف ببرند .
  • به بیمار در مورد بهبود دریافت مایعات از راه دهان (نوشیدن از طریق نی ، پیشنهاد دریافت مایعات بین وعده های غذایی، تغییر دریافت مایعات به مایعات خنک به طور روتین) آموزش دهید .
بیان مشکل :
عدم تعادل مایعات
مراقبت های پرستاری :
  • ریسک فاکتورهای ممکن برای عدم تعادل مایعات را تشخیص دهید (مانند هیپرترمی ، درمان با دیورتیک ، بیماریهای کلیوی، نارسایی قلبی، تعریق بیش از حد، اختلال عملکرد کبد، ورزش همراه با تنفس صدا دار، در معرض گرما قرار گرفتن، عفونت، وضعیت بعد از عمل، پلی اوری، استفراغ، اسهال)
  • وزن بیمار را کنترل کنید .
  •  سطح الکترولیتهای سرم و ادرار را کنترل کنید .
  • سطح پروتئین توتال و آلبومین سرم را کنترل کنید .
  •  فشار خون ، ضربان قلب و وضعیت تنفس بیمار را کنترل کنید .
  •  گزارش صحیحی از میزان جذب و دفع بیمار  I&O   تهیه کنید .
  • بیمار را از نظر غشاهای مخاطی ، توگور پوست و تشنگی کنترل کنید .
  • رنگ ، مقدار و وزن مخصوص ادرار را کنترل کنید .
  • بیمار را از نظر اتساع ورید های گردنی ، صدای کراکل در ریه ها ، ادم محیطی و وزن گرفتن کنترل کنید .
  • علائم و نشانه های آسیت را کنترل کنید .
  • به وجود یا عدم وجود سرگیجه توجه کنید .
  • در صورت لزوم کاتترهای داخل وریدی را کنترل کنید .
  • سرعت تجویز مایعات وریدی را کنترل کنید .
  • مایعات را بطور مناسب تجویز کنید .
  • در صورت عدم وجود برون ده ادراری، دیالیز تجویز شده را انجام دهید .
  • در صورت تجویز، مایعات وریدی کریستاتوئیدی (نرمال سالین – رینگر ) و آلکالوئیدی را به بیمار دهید .
  • در صورت تجویز فرآوردهای خونی به بیمار بدهید .
  • وضعیت اکسیژناسیون بیمار را کنترل کنید .
  • سطح  Cr وBUN ، پروتئین توتال، آلبومین را کنترل کنید .
آموزش به بیمار :
  • علائم و نشانه های عفونت سیستم ادراری را به بیمار آموزش دهید .
  • در مورد نحوه بدست آوردن نمونه های وسط ادرار در حین بروز اولین علامت از برگشت علائم و نشانه های عفونت، به بیمار آموزش دهید .
  • در مورد نوشیدن حدود ۲۰۰ سی سی مایع با وعده های غذایی و بین وعده های غذایی به بیمار آموزش دهید .
  • در مورد کنترل علائم و نشانه های عفونت سیستم ادراری به بیمار آموزش دهید.
  • به بیمار در مورد تخلیه مثانه قبل از انجام هر پروسیجر آموزش دهید .
بیان مشکل :
الگوی دفع ادرار نامطلوب
توصیه ها ی پرستاری :
  • در صورت لزوم الگوی دفع ادرار را از نظر تکرر ادرار ، احتباس ادرار ، بو ، حجم و رنگ کنترل کنید .
  • بیمار را از نظر علائم ونشانه های احتباس ادراری بررسی کنید .
  • عوامل موثر بر بی اختیاری ادرار را شناسایی کنید .
آموزش به بیمار :
  • در مورد نحوه کنترل علائم و نشانه های عفونت سیستم ادراری به بیمار آموزش دهید .
  • در مورد نحوه بدست آوردن نمونه های وسط ادرار آموزش دهید .
  • در مورد نوشیدن حدود ۲۰۰ سی سی مایع بین وعده های غذایی و با غذا آموزش دهید .
  • به بیمار در مورد تخلیه مثانه قبل از انجام هر پروسیجر آموزش دهید .
بیان مشکل:
کاهش برون ده قلب بعلت :
  • افزایش پس بار قلب بدلیل انقباض عروقی حاصل از افزایش ترشح کاتکول آمینها در اثر اضطراب و ترس و افزایش حجم مایعات
  • کاهش پیش بار قلبی بدلیل هیپوولومی ناشی از کمبود دریافت مایعات یا خونریزی
  • آنمی ناشی از سوء تغذیه ، بیماری ، عوارض داروها
توصیه های پرستاری:
  1. علائم و نشانه های کاهش برون ده قلبی را بررسی کنید: (کاهش فشار خون سیستولی به اندازه ۲۰ میلی متر جیوه و یا کاهش فشار سیستولیک زیر ۸۰ میلی متر جیوه – نبض نا منظم – تعداد نبض کمتر از ۶۰ یا بیشتر از ۱۰۰ بار در دقیقه – کوتاه شدن صدای قلبی یا حضور سوفل – تنفس های تند و نامنظم کاهش سطح هوشیاری – نا آرامی – سنکوپ – کاهش یا محو نبض های محیطی – ضعیف شدن نبض کاروتید – پوست سرد و مرطوب یا رنگ پریده و سیانوتیک – برون ده ادراری کمتر از ۳۰ سی سی در ساعت – ادم محیطی – اتساع وریدهای گردنی)
  2. بیمار را در وضعیت نیمه نشسته یا نشسته قرار دهید.
  3. بیمار را به دریافت مواد غذایی به مقدار کم و به دفعات زیاد تشویق کنید.
  4. مصرف اکسیژن طبق تجویز را در برنامه مراقبتی خود قرار دهید.
  5. استراحت جسمی و روانی بیمار را افزایش دهید.
  6. بیمار را به عدم مصرف سیگار تشویق کنید.
  7. فعالیت بیمار را به تدریج و با توجه به سطح تحمل وی افزایش دهید.
  8. تغذیه بیمار را اصلاح کنید.
  9. عامل خونریزی را رفع کنید.
  10. فشار خون بیمار را قبل و بعد از مصرف داروهای اینوتروپ منفی (پروپرانول ) وازودیلاتور (نیتروگلیسیرین و مسکن های مخدر و مورفین) کنترل کنید .
  11. در صورت کانفیوز بودن بیمار اقدامات حفاظتی نظیر بالا بردن کنار تخت را انجام دهید.
  12. سطح اوره و کراتینین خون را اندازه گیری کنید.
  13. مانیتورینگ وکنترل ریتم قلبی و کنترل علائم حیاتی را در برنامه مراقبتی خود قرار دهید.
  14. ترجیحا جهت کاهش نیاز به اکسیژن و جلوگیری از سنکوپ، بیمار را CBR کنید.
  15. آنزیمهای قلبی را روزانه اندازه گیری کنید (در صورت کاهش شدید برون ده قلبی احتمال آسیب به بافت میوکارد وجود دارد).
  16. صداهای ریه را با گوشی کنترل و صدای غیر طبیعی را به پزشک گزارش نمائید.
  17. پوست، دهان ، بستر ناخن ، لبها، لاله گوش و اندامها را از نظر سیانوز بررسی کنید.
  18. بیمار را از نظر نارسایی قلبی بررسی کنید.
  19. به برون ده ادراری توجه و هر یک ساعت آن را ثبت کنید.
  20. در صورت وجود بیماریهای زمینه ای نظیر (آنمی ، هایپرتانسیون ، هایپرتیروئیدیسم ، بیماریهای انسدادی مزمن ریه) به پزشک اطلاع دهید.
  21. در صورت وخیم شدن یا تداوم کاهش برون ده قلبی از تورنیکه چرخشی استفاده کنید.
آموزش به بیمار :
  • توجیه بیمار به ممنوع بودن انجام مانور والسالوا (عدم زور زدن هنگام دفع مدفوع و یا نگه داشتن تنفس هنگام راه رفتن )
  • دریافت مواد غذایی به مقدار کم و دفعات زیاد
  • عدم دریافت مایعات حاوی کافئین نظیر قهوه ، چای ،شکلات ، کولا
  • استراحت در فواصل بین انجام فعالیت و مراقبت از خود
  • عدم تغییر پوزیشن ناگهانی از حالت خوابیده به نشسته و از نشسته به ایستاده
  • اصلاح آنمی (مصرف غذاهای حاوی آهن ،ماهی ، زرده تخم مرغ ‌،گوشت قرمز ، قلوه ، سبزی های دارای برگ سبز تیره مثل اسفناج و جعفری ، حبوبات مثل عدس و لوبیا ، میوه های خشک مثل برگه زرد آلو و دانه های روغنی)
  • مصرف مواد غذایی حاوی ویتامین ث که در آلو –خربزه –ریواس – انبه – گلابی – طالبی – گل کلم – سبزیجات – آب پرتقال – لیمو شیرین – سیب- آناناس وجود داشته و سبب جذب آهن می شوند
  • پرهیز از مصرف چای یا قهوه همراه یا بلافاصله بعد از غذا

این مقاله در حال تکمیل است…

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فایل ها، فیلم های آموزشی و نرم افزارهای تخصصی پرستاری مورد نیاز خود را از فروشگاه سایت تهیه نموده و مهارت های حرفه ای خود را ارتقا دهید. رد کردن

بستن