آیا او (خدا) برای بنده اش کافی نیست؟ (قران کریم)
خوش آمدید - امروز : یکشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۶
خانه » پرستاري » دستورالعمل مراقبت و رفتار با کودک/نوجوان در مراکز بهداشتی-درمانی

اطلاعیه سایت

 پرستار يكي از اعضای كليدی در تیم مراقبت های بهداشتی و درمانی است و نقش ارزنده او در پذيرش، آماده سازی، مراقبت و حمايت جسمی و اجتماعی بیماران و مددجویان مورد اذعان همه بوده  و بر هيچ كس پوشيده نيست. در تقسيم بنديهای آكادميك، امروز ارزش پرستار خوب همطراز يك پزشك خوب قرار مي گيرد. كار يك پزشك خوب موقعي به حد مطلوب مي رسد كه يك پرستار توانمند مسئوليت مراقبت از بيمار را بر عهده داشته باشد
دستورالعمل مراقبت و رفتار با کودک/نوجوان در مراکز بهداشتی-درمانی

دستورالعمل مراقبت و رفتار با کودک/نوجوان در مراکز بهداشتی-درمانی

بخش اول: ارتباط صحيح و  توجه به نيازهاي عاطفي كودك

 

1-  با لبخند  و رویی گشاده از كودك استقبال كنيد.

2- خود رامعرفی کنید. معرفی شما باید متناسب با سن کودک/ نوجوان و سطح درکی وشناختی او باشد(بطور مثال یک روانپزشک کودک ممکن است خود را به یک کودک 7-6 ساله اینطور معرفی کند: من دکتر بچه ها هستم،بچه هایی که هم سن وسال تو هستند،اگه این بچه ها مشکلی توی خوونه داشته باشند یا توی مدرسه،یا توی خواب و اشتهاشون، یا با دوستاشون ناراحتی داشته باشندو….میتونن به من بگن ……، یا من پرستار این بخش هستم و….)

3-  معمولأ مورد خطاب قرار دادن کودک با نام کوچک موجب تسهيل ارتباط می شود ولی در مورد نوجوانان بستگی به قضاوت خود از احساس راحتی نوجوان  يا ميزان احترام به او از القاب خانم، آقا يا نام فاميلی استفاده کنید . گاه  اتفاق می افتد که کودک / نوجوان  را در منزل به نام يا لقب ديگری غير از  نام شناسنامه ای مورد خطاب قرار می دهند در اينگونه موارد بپرسيد که ترجيح ميدهد او را به چه نامي صدا بزنيم.

4-  درهنگام  ورود به  بخش كه اولين و مهمترين تجربه كودك  از مركز بهداشتي – درماني  است ، سعي كنيد در اتاقي خلوت وآرام به استقبال او و والدينش برويد. محيط هاي شلوغ ، پرسروصدا و پر رفت و آمد ممكن است كودك را مضطرب كند.

5-  در اولين ملاقات مي توانید از اسباب بازي يا هديه كوچكي كه متناسب با سن كودك باشد برای یک شروع خوب در ارتباط کمک بگیرید( مانندخوراکی، كتاب ، مجله ). اين موضوع مي تواند بعنوان  پا داش برای همکاری و رفتار مناسب کودک نیز مورد استفاده قرار گيرد ( مانند دادن يک بادکنک به کودکی که به دندانپزشک اجازه معاينه مي دهد ,  دادن شکلات به کودکی که دستورات چشم پزشک را انجام می دهد. بهتر است در این موارد از ابتدا با کودک توافق کنید: وقتی من معاینه ام را انجام دادم بعدش تو میتونی یکی از این بادکنک ها را انتخاب کنی.

6-    با لحني آرام و مطمئن با كودك صحبت كنيد (با داد و فرياد صحبت كردن كودك را مي ترساند ومضطربش مي كند . زير لب صحبت کردن و  زمزمه كردن نيز  باعث گيجي و سردرگمي كودك و والد مي شود).

7-  براساس ميزان ترس،‌ اضطراب و راحتي كودك فاصله خود را با او تنظيم كنید. از راه دور با كودك صحبت نكنيد، به او نزديك شويد و تا حد چشمان كودك پايين بياييد. شايد لازم باشد بنشينيد تا هم سطح او شويد. به او از بالا به پايين نگاه نكنيد. اگر كودك از برقراري تماس نزديك واهمه دارد، فاصله مناسب را رعايت كنيد وتماس جسمي با او را به تعويق بيندازيد.

8-   وقتي مي خواهيد به وی نزديک شويد ويا او را معاينه کنيد حتمأ به او بگوييد که مي خواهيد چه بکنيد (الان ميخوام کمی نزديکتر بيام ، الان ميخوام پيراهنت را بدم بالا وصدای قلبت را گوش بدم و…).

 9-   در صورتيکه  کودک/ نوجوان از شما سؤالی دارد ویا در مورد اينکه چه خواهيد کرد توضيحی می خواهد با آرامش و صداقت به او پاسخ دهيد.

10-  سعي كنيد با كلام و صحبت خود به او آرامش دهيد. به او بگوييد كه مي خواهيد كمكش كنيد.

11-   از تهديد و ترساندن كودك خودداري كنيد ( اگر بخواهي گريه كني، نمي گذارم مادرت اينجا بماند…)

12-  حتي الامكان كودك را از والد جدا نكنيد.  ( مگر در مواقعي كه مجبوريد، مانند موقعيت هاي اورژانسي كه واكنش شديد عاطفي والدين مانع از انجام اعمال صحيح و بموقع پزشكي مي شود).

13-  هنگام معاينه و انجام اعمال تشخيصي والدين را تشويق کنيد تا در كنار كودك بمانند و او را حمايت كنند.

14- در بسیاری از موارد لازم است که قبل از اقدمات درمانی خاصه در مورد اقدامات تهاجمی که همراه با درد هستند، ابتدا والدین را مورد آموزش قرار داده و به آنان کمک کنیم واکنش های خود را نسبت به درد و گریه کودک خود شناسایی کرده و روش های مواجهه صحییح با این استرس را بیاموزند.

15-  به نياز كودك براي حفظ حريم خصوصي خود اهميت قائل شويد. اطلاعات مربوط به کودک و خانواده او بايد خصوصی تلقی شود و در مجامع عمومی و با افراد غير گروه درمانی مطرح نشود. بغير از گروه  درماني کسی حق دسترسی به پرونده بيمار را  ندارد. اگر از دوربين های مدار بسته برای کنترل بخش استفاده می شود، اين موضوع بايد به اطلاع کودک وخانواده او برسد.

16-  اگر می خواهيد کودک را از نظر دستگاه تناسلی معاينه کنيد اين کار بايد با اجازه والدين ، در مکانی امن و با حفظ حريم خصوصی کودک انجام گيرد و باید توضیحات لازم و قابل فهم در مورد این معاینه به والد و کودک داده شود( شامل چگونگی معاینه، لزوم و هدف از آن و….).

17- به كودك واقعيت را بگوييد و با او صادق باشيد. براي ممانعت از واكنش هاي هيجاني شديد  كودك متوسل به دروغ و تحريف واقعيت نشويد.مثلا“ به جاي آنكه در زمان تزريق يا بخيه زدن به او بگوييد: ” اصلا” درد نداره ، گريه نكن ،‌ زود  تمام مي شه” بهتر است بگوييد:” آره يك كمي درد داره ولي من سعي مي كنم به آرامي اين كار را انجام بدم كه كمتر دردت بياد و …فكر مي كنم يك مدت طول بكشه ، حدودا” يك ساعت . وقتي كه عقربه ساعت از اينجا بياد اينجا. ولي در اين مدت من و مامان كنارت هستيم و بهت كمك مي كنيم ، تو مي تواني دستهاي مامان را بگيري و…

18- در صورتیکه اضطراب کودک/ نوجوان یا والد زیاد است و اطمینان بخشی شما آنها را آرام نمی کند، از روانشناس بخش یا متخصصین مربوطه کمک بگیرید.

19- اگر قرار است  به صورت داخل معقد از دارويي استفاده شود، بايد از والد و كودك اجازه گرفته شود و كودك براي اين كار آماده شود و تا حدامكان از تزريق عضلاني استفاده نشود.

20-   انجام هرگونه معاينه و عمل تشخيصي يا درماني  بر روي دستگاه تناسلي- ادراری  كودك (مانند تعبیه سوند) بايد با اجازه والد و كودك صورت بگيرد و كودك از قبل براي انجام اين كار آماده شود .  در مورد روش كار بايد به  والد و كودك توضيح داده شود.

21-  هنگام انجام هر عمل تشخيصی و درمانی بايد به زبانی قابل فهم و متناسب با سطح رشدی و شناختي کودک و سطح درک والدین  توضيحات لازم به آنها  داده شود و باید اطمینان حاصل شود که مخاطبين آن را درک کرده اند.

22-  در صورتی که كودك نابالغ است و برای جابجایی ، تزريق،و…  نياز به كمك داشته باشد، حتی الامکان از کارکنان مؤنث و در مورد كودكان بزرگتر و  نوجوانان ، ازکارکنان همجنس کمک بگیرید.

23-  در هر بخش مكاني  شبيه  اتاقهاي منزل تدارك ببينيد . يعني اتاقي كه داراي فرش، تلويزيون،‌ اسباب بازي و  نظاير اينها باشد تا كودكاني كه از نظر جسمي قادر به خروج از تخت خود هستند بتوانند ساعاتي از روز را در اين اتاق استراحت و بازي كنند و با كودكان ديگر ارتباط برقرار كنند.

24-  در هر بخش بايد وسايل بازي، مجلات و كتب متناسب با سن كودك وجود داشته باشد تا در اختيار كودكان قرار گيرد. وسايل بازي بايد تميز، استاندارد و متناسب با سطح رشدي و فرهنگي كودكان باشد و بتوان از ٍآنها براي نشان دادن فعاليت هاي بيمارستاني استفاده كرد ( مانند انجام تزريقات ، معاينه پزشك ، چگونگي مصرف دارو و ….) . مي توان از اين وسايل و امكانات به عنوان پاداش براي رفتار مطلوب كودك نيز استفاده كرد.

25-  از آنجائیکه آگاه کردن کودکان و والدین از اخبار ناگوار ( از قبیل نحوه اعلام ابتلاء کودک/نوجوان به بدخیمی و….) باید براساس وضعیت عاطفی، تواناییهای شناختی و ارزیابی میزان نیاز آنان به اطلاعات باشد، گروه درمانی باید با همکاری  و مشورت با متخصصین روانپزشکی و روانشناسی اين کار را انجام دهد . 

بخش دوم : اطلاع رساني صحيح و كامل به والدين وكودك.

 (بهتر است موارد زير در قالب كتابچه ياجزوه اي تهيه شود و به سهولت در اختيار والدين قرار گيرد و يا به صورت پوستر در محل ديد والدين نصب شود.).

الف)معرفي ساختمان بخش وامكانات و تجهيزات آن

26-   حتي الامكان نقشه اي از بخش مربوطه كشيده شود كه در آن اتاقهاي بستري و ويزيت ،ايستگاه پرستاري، اتاق نشمين ، اتاق تزريقات ، دستشويي، حمام و در مورد بخش هاي روانپزشكي اتاق بازي درماني ، كاردرماني، خانواده درماني، اتاق ويزيت ، اتاق روانشناس و … مشخص شده باشد.

27-  آدرس ، شماره تماس و درصورت امكان نقشه ساير مكان هايي كه ممكن است براي امور تشخيصي، درماني و رفاهي مورد نياز باشد، مشخص شود. (به طور مثال : داروخانه، آزمايشگاه ، راديولوژي، حسابداري، پذيرش ،بوفه  و محل تلفن عمومی و…)

28-  درصورتي كه امكانات و تجهيزات خاصي مورد نياز است كه در داخل بخش يا بيمارستان مربوطه وجود ندارد، آدرس و شماره تماس آن مكان ها ونوع بیمه مورد قرارداد آنها  نوشته شود و در اختيار والدين قرار گيرد(به طور مثال: محل انجام MRI، محل تهيه داروهاي مورد نياز و نظاير اين ها).

29-  شماره تماسي در اختيار بيماران قرار گيرد تـا درصورتي كه بـه اطلاعات كامل تري نياز دارند، به آن دسترسي داشته باشند ( ترجيحا” شماره تماس مسئول بخش).

ب)معرفي كاركنان بخش و وظايف و مسؤليت هاي آنها

30-  معرفي رئيس بخش ، حوزه مسؤليت ، چگونگي دسترسي به او و ملاقات با او.

31-  معرفي پزشكان بخش ، سمت وتخصص آنها , نحوه دسترسي به آنها، ساعات و روزهای حضور شان در بخش و درمانگاه ،  چگونگي تنظيم وقت ملاقات از پزشك مربوطه.

32-  درمورد بيمارستانهاي دانشگاهي معرفي دستياران تخصصي و فوق تخصصي ، كارورز و ساير گروه درمانی و مشخص کردن مسئوليت و حدود اختیارات آنان .

33-    معرفي سرپرستار و پرستاران بخش و حوزه مسؤليت آنان.

34-  معرفي ساير گروه درماني و خدماتي  ( شامل روانشناس، مددكار، بهيار،معلم،  نگهبان ،‌نظافتچي و ……).

35- در صورتيکه يکی از اعضای گروه درمانی بنا به علتی ( مسافرت ، بيماری ونظاير اينها) نمی تواند در محل خدمت خود حضور داشته باشد ،  بايد اين موضوع  هر چه زودتر به اطلاع بيماران رسانده شود. می توان تابلوئی در محل مناسبی ازبیمارستان یا بخش نصب کرد  که تغييرات احتمالی یا قطعی  در آن اطلاع رسانی شود. 

ج)   اطلاعات درمورد نحوه بستري و  ترخیص بیمار  و مراجعه به درمانگاه.

36- اين اطلاعات شامل مراحل انجام بستري بيمار، هزينه بستري، شرايط بيمه ، تفاوت بستري اورژانسي و غير اورژانسي، چگونگي انتخاب پزشك درمانگر، شرايط مرخصي موقت   ، نحوه و زمان ترخيص،  چگونگي مراجعه بعدي به درمانگاه، چگونگي نوبت گرفتن در درمانگاه و دسترسي به پزشك معالج است. 

د)   مشخص كردن وظايف ، مسؤليت ها وچگونگي رفتار والدين و بستگان بيمار

37-   مشخص شود كه والدين چه مواقعي مي توانند در بخش حضور داشته باشند و در چه شرايطي بايد كودك خود را تنها بگذارند.

38-   ساعات و زمان ملاقات با كودك مشخص شود.

39-   مشخص شود  كه چه كساني اجازه دارند با  بيمار ملاقات كنند و چه كساني اجازه ملاقات ندارند ( به طور مثال در بخش روانپزشكي كودك و نوجوان ممكن است بنابر دستور پزشك معالج، دوستان بيمار اجازه ملاقات با او را نداشته باشد و يا در يک بخش عفونی کودکان در سنين خاصی اجازه ورود به بخش را بنا به دلايل پيشگيري نداشته باشند).

40-   در صورتيکه منع درمانی خاصی جهت ملاقات وجود ندارد ( رجوع شود به 39) اجازه ملاقات دوستان و خواهر و برادران کودک / نوجوان جهت حمايت عاطفی بيشتر داده شود.

41-   حداكثر تعداد افراد ملاقات كننده در زمان  ملاقات مشخص شود (ممكن است در بخش مراقبت از بيماران قلبي يا بخش روانپزشكي از نظر تعداد افراد ملاقات كننده محدوديت هايي وجود داشته باشد).

42-  مشخص شود كه ملاقات كنندگان و اطرافيان بيمار مجازند  چه وسايل و موادي را براي بيمار بياورند( به طور مثال  در بخش روانپزشكي آوردن وسايل شيشه اي و نوك تيز ممنوع است  همانگونه كه دادن  خوراكي هاي شيرين به كودك ديابتي).

43-  شماره تماس و آدرس والدين در دفترچه يا كامپيوتر ثبت شود تا در مواقع لزوم بتوان با آنها  تماس گرفت. همچنين بهتر است شماره تماس هاي جايگزين  نظيربستگان  بيمار نيز براي موارد ضروري  اخذ شود.

ه) اطلاعات درمورد برنامه روزانه بيمار

44-  اين اطلاعات شامل  زمان وعده هاي غذايي ، انجام آزمايش ، ويزيت ، ملاقات ، شركت در كاردرماني ، كلاس درس ، تماشاي تلويزيون ، ورزش و ساير برنامه هاي بخش است.

 و) اطلاعات درمورد بيماري ، آزمايش ، اعمال جراحي و…..

45- براساس بيماريهاي رايج هربيمارستان و مرکز درمانی ، بايد كتابچه هايي آموزشي به زباني ساده و عامه فهم براي والدين تهيه شود كه شامل اطلا عات و توصيه هاي لازم در مورد  تزريقات، انجام آزمايش ، رگ گرفتن يا تعبيه سوند، انجام راديولوژي ، عكسبرداري و… باشد و مشخص شود كه والدين در اين شرايط چگونه مي توانند به كودك خود كمك كنند( به طور مثال والدين در زمان تزريق وريدي يا معاينه مقعد چه كمكي مي توانند بكنند). اين جزوه ها بايد در بر  گيرنده جنبه هاي  طبي و روانشناختي باشد( توجه به این نکته ضروریست که این جزوات و نوشته ها جای توضیحات شفاهی را در حضور یک ارتباط مناسب  نمی گیرد. مراجعه به مورد 21).

46-  جزوه ها و كتابچه هاي آموزشي مناسبي  با استفاده از  عكس، نقاشي , كاريكاتور . داستان و… در موارد زير براي كودكان تهيه شود و در اختيار آنها قرارگيرد . اين جزوه ها و كتابچه ها مي تواند شامل موارد زير باشد  :

بيماريهاي مختلف ( متناسب با هردرمانگاه  تخصصي)

               –  چگونگي  تزريق عضلاني و وريدي

               –  خوردن قرص، كپسول ، شربت و…

               –  معرفي پزشك و كاركنان  درماني و خدماتي

               –  معرفي قسمت هاي مختلف بيمارستان و درمانگاهها

               –  چگونگي  معاينه پزشكي

               –  چگونگي گرفتن نمونه جهت آزمايش هاي مختلف

ز- نحوه تماس با كاركنان درماني

47-   مشخص شود كه والدين درصورت نياز چگونه و در چه زماني مي توانند با پزشك معالج يا پرستاران بخش تماس بگيرند

48-   مشخص شود در صورتیکه والدین و بیمار  از نحوه رفتار کارکنان و خدمات رسانی مرکز مربوطه شکایتی دارند باید به چه کسی مراجعه کنند.لازم به ذکر است که   تمامی کارکنان در موارد نارضایتی وشکایت بیمار ملزم به ارائه اطلاعات دقیق و ارجاع وی  به فرد مسئول می باشند.

بخش سوم: توجه و احترام به حقوق كودك/ نوجوان و والدين.

(اساسنامه حقوق بيماران بايد در محلی مناسب که قابل ديد باشد نصب شود )

49-  مراقبت و درمان كودك صرف نظر از سن، جنس، نژاد و مذهب بايد در بهترين وضعيت ممكن انجام پذيرد.

50-  بايد با كودك و خانواده او صادق بود و از پنهان كاري و توسل به دروغ اجتناب كرد.

51-   محيط درماني نبايد براي كودك ترسناك و اضطراب زا باشد بنابر اين بايد از قبل كودك را براي  مواردی چون معاينه و اقدامات دندانپزشکی , چشم پزشکی  ، انجام سي تي اسكن و نظايراينها آماده كرد.

52   –   در شرايطي كه قرار است   كودكان در  تحقيق شركت كنند،  بايد اطلاعات كامل و صحيح به طور مكتوب در اختيار والدين قرار گيرد. اين اطلاعات بايد به زبان ساده,  روشن و قابل فهم نوشته شود و والدين مختار باشند تا هر زمان كه مايل به ادامه همكاري نيستند, از تحقيق خارج شوند.

53-   اگر قرار است از کودک بيمار يا خانواده او عکس يا فيلم گرفته شود بايد با ارايه توضيحات کافی و اخذ رضايت نامه کتبی باشد.

54-     اگر قرار است از اطلاعات مربوط به کودک و خانواده او در جايي بغير از محل درمان استفاده شود( مانند مجله، کتاب، سمينار و…) حتمأ بايد با ارايه توضيحات کافی و اخذ رضايت نامه کتبی باشد.

55-   اطلاعات مربوط به بيمار بايد محرمانه باشدو به جز كاركنان گروه  پزشكي هيچ كس حق دسترسي به پرونده و اطلاعات شخصي بيمار را ندارد.

56-   برخورد مودبانه و احترام آميز با والد و كودك در تمام مراحل معاينه، تشخيص و درمان الزامي است و كليه كاركنان مراكز درماني موظف هستند به كودك و خانواده او احترام بگذارند و به سؤالات آنها پاسخ دهند که اين موضوع شامل کارکنان  بیمارازستان اعم از بخش اداری، پذیرش، درمانگاه، نگهبانان ,منشی, بهيار, پرستار و پزشک می باشد.

57-  بيمار و خانواده اش هر زمان كه بخواهند مي توانند درمان را قطع كنند ولي پزشك  و ساير كاركنان مركز درماني ملزم هستند اطلاعات كامل و كافي راجع به مضرات اين عمل را در اختيار  خانواده و بيمارقرار دهند  و پيامدهاي تصميم آنان را  روش كنند.

58-  پس از کسب اطلاع از میزان اطلاعات کودک/ نوجوان و والدین  از بیماری، پیش آگهی و درمان، بايد به زباني ساده و با صداقت درمورد بيماري، پیش آگهی و درمان آن به والد و كودك توضيح داده شود . این توضیحات و آموزش های لازم برای آگاه سازی بیمار و  والدین و نیز جلب همکاری آنان با تیم درمان ، باید به زبانی ساده و قابل هم برای ایشان باشد و عاری از هرگونه اصطلاحات تخصصی بیان گردد. فردی که مسئولیت اطلاع رسانی را بر عهده دارد، موظف است در انتهای صحبت خود اطمینان حاصل کند که افراد مخاطب پیام وی را به درستی دریافت کرده اند. در بسیاری از موارد، خانواده ها و بیمار اطلاعات نادرستی در ارتباط با بیماری دارند که از منابعی دیگر کسب نموده اند.این اطلاعات غلط می تواند سبب اختلال در همکاری آنان شده و یا بر میزان استرس آنان بیفزاید. وظیفۀ بررسی اطلاعات قبلی بیمار و خانواده و تصحیح اطلاعات در موارد لزوم، بر عهدۀ افراد  تیم درمان است.

59-   بايد براي كودكاني كه ناتوانند امكانات و تسهيلات لازم فراهم آيد (مثل امكانات آموزش ويژه  براي كودكان نابينا،  امكان استفاده ازويلچر و آسانسور براي كودكان مبتلا به مشكلات حركتي).

60- کودکانی که به هر دلیل متفاوت از جمعیت عمومی کودکان هستند، اعم از معلولیت های جسمی، عدم برخورداری از حمایت خانوادگی و زندگی در مراکز پرورشگاه، و …، نباید در هیچ موردی مورد تبعیض قرار گیرند. جدا کردن این کودکان از سایر کودکان مگر در مواردی که  سیر درمان ایجاب کند، ممنوع است.

61-   تمام اعمال تشخيصي تهاجمي بايد به گونه اي انجام شود كه كودك كمترين درد را تحمل كند ( استفاده از مسكن , بيهوشي و…).

62-   تمام كودكاني كه به صورت اورژانس مراجعه كرده اند بايد مورد معاينه پزشكي قرار   گيرند و اقدامات اوليه ضروري براي آنها انجام شود و  قبل از انجام اقدامات اوليه و پايدار نمودن وضعيت  نبايد بيمار را به مركز يا بيمارستان ديگري انتقال يا ارجاع داد .

63-  كاركنان  مراكز درماني نبايد هيچ هديه اي را از سوي والدين و خانواده كودك بپذيرند.

64-   امكان تغذيه با شير مادر بايد  براي كودك بيمار يا خواهر و برادر شيرخوار او  فراهم باشد.

65-   در مراكز بستري بايد مراقب سو استفاده جسمي ، جنسي و رواني  از كودكان بود. کارکنان بايد درباره اين گونه آزارها به قدر كفايت آموزش ببينند. برخي از كودكان ممكن است به دليل  نقص يا ناتواني (مثلا عقب ماندگي ذهني ) مورد بدرفتاري يا غفلت واقع شوند

66-   بايد امكانات لازم براي بازي كودكان در زمان بستري در بيمارستان وجود داشته باشد ( شامل اسباب بازي هاي متناسب با سن ، مكاني براي بازي و…)

67-  براي كودكاني كه بيش از چند روز در بيمارستان بستري مي شوند بايد امكانات آموزشي مناسب فراهم باشد ( مثلا كتب و وسايل آموزشي ، معلم و راهنما جهت آموزش ، مكاني خاص براي آموزش)

68-  كودكاني كه در بيمارستان بزرگسالان بستري هستند، بايد در اتاق و بخش جداگانه  باشند و از كليه امكانات مخصوص  بخش هاي كودكان (مانندامكان آموزش ، بازي و …) برخوردار شوند.

بخش چهارم – توجه به نيازهاي بهداشتي ،  درماني و جسمي كودك و ارتقاي سلامت جسمي و رواني او

 69-  بايد امكانات درماني مناسب با شرايط كودك در اختيار او قرار گيرد.

70-  بايد اجازه داده شود تا والد در مراحل مختلف درمان کنار کودک بماند و او را حمايت و همراهی  كند و بايد تسهيلات لازم از اين جهت  فراهم شود.

71-  هنگام خون گيري، تزريقات، تعبيه سوند و ساير اقدامات تشخيصي و آزمايشگاهي رعايت كامل نكات سترون سازی الزامی است .

72-  محيط كودك بايد تميز، بهداشتي وعاري از آلودگي باشد و سياست های لازم جهت کنترل عفونت وپيشگيری از ابتلا به بيماريهايي چون ايدز، هپاتيت، عفونت های واگيردار و ابتلا به ارگانيسم های مقاوم به انتی بيوتيک  اتخاذ شود.

73-  بايد روشهای دفع فاضلاب و زباله بهداشتي باشد و زباله هاي عفوني از غيرعفوني جدا شود.

74-  محيط كودك بايد امن و بي خطر باشد كه شامل  اتاق معاينه ، اتاق انتظار,  راهرو، فضاي باز، حياط ، پله ها، دستشويي ، پنجره ها، آزمايشگاه، دکوراسيون  و وسايل موجود در درمانگاه ، سيستم اطفاء حريق و نگهداری امن داروها مي شود ( برای نمونه: لزوم داشتن حفاظ براي پنجره هايي كه قد كودك به آنها مي رسد ، در دسترس نبودن كليد و پريز برق و يا عدم دسترسي به اتاق دارو).

75-   قبل ازانجام  عمل وتماس با بدن كودك ، شستن دستها الزامي است .

76-   غذای کودک  بايد سالم ، بهداشتي ، با كيفيت بالا و به ميزان كافي باشد و حاوي كليه مواد مفيد و مورد احتياج بدن و متناسب با شرايط فرهنگي و نيازهاي غذايي خاص كودك  باشد.

77-   پوشاک كودك بايد تميز، سالم و اتو كشيده باشد و از پوشاندن لباسهاي كهنه ، كثيف و پاره و لباس هایی با اندازه نامتناسب به كودك خودداري شود.

78- افرادي كه با كودك سر وكار دارند بايد به تناوب مورد معاينات و آزمايش هاي معمول پزشكي قرار گيرند( حداقل سالی یک نوبت).

79-   محيط كودك بايد از عوارض نامطلوب همراه با داروها ، اشعه  و ساير موادمخدر در امان باشد.

80-   استفاده از سيگار و ساير مواد مخدر در مراكز درماني كودكان، توسط کارکنان ، والدين ، همراهان و كودكان ممنوع است.

81-   در هربخش  کودک/ نوجوان باید يك روانشناس کودک مسلط به بازی درمانی و آموزش ديده در زمينه کار با کودکان  باشد تا بتواند خدمات درمانی و  مشاوره اي لازم را  ارايه دهد  (مانند آماده کردن کودک قبل از عمل جراحی  ، كاستن اضطراب كودك هنگام تزريق وريدي و يا انجام اقدامات تشخيصی چون سی تی اسکن ، ، برگزاري جلسات گروه درماني، مشاوره والدين  و……).

82-  کتابچه هاي آموزشي درمورد ارتقاي سلامت جسمي و رواني كودك(شامل تغذيه با شيرمادر، تغذيه صحيح، واكيسناسيون، رشد و تكامل كودك، مديريت مشكلات رفتاري شايع، بهداشت روان …) و ارتقاي سلامت جسمي و رواني نوجوانان( واكسيناسيون، بهداشت جنسي، مسايل دوران بلوغ، بهداشت توليد مثل، بيماريهاي مقاربتي جنسي مانند ايدز، مصرف سيگار، الكل و ساير مواد) به زبانی ساده و روشن تهيه شود و در اختيار والدين ، نوجوانان و درصورت لزوم كودكان قرار گيرد.

83-    برای استفاده از خواب آورها و يا تسکين درد  جهت انجام اقدامات خاص تشخيصی و درمانی بايد دستورالعمل و راهنمای بالينی  نوشته شود(برای نمونه اگر قرار است کودکی سی تی اسکن شود و لازم است از خواب آور استفاده شود بايد دستورالعمل و راهنمای آن نوشته شود).

84-   بايد هر مرکز يا بخشی  متناسب با حوزه تخصصی خود حاوی دستورالعمل ها و رهنمود هاي نوشتاری در مورد اقدامات خاص درمانی  و تشخيصی  باشد(برای نمونه دستورالعمل مهار پرخاشگری و تحريک پذيری، دستورالعمل تزريق انسولين، دستورالعمل گرفتن مايع نخاع و… ).

85-   کارکنان مراکز درماني بايد به علايم و نشانه هاي بدرفتاري با كودك آشنا  باشند و روشهاي مناسب بررسي ، مراقبت و محافظت از كودك را بدانند و موارد  موجود را  به مراكز ذيربط اطلاع دهند.  مددكار اجتماعي موظف است موارد بدرفتاري با كودك را پيگيري کند و بر اساس قوانين از پيش تعيين شده خانواده هاي در معرض خطر را شناسايي كند ( هرچند رعايت بعضي از اين موارد به خصوص در جوامع توسعه نيافته اي كه قوانين مدوني در اين خصوص  ندارند، دشوار است).

86-  کارکنان مراکز درمانی بايد هر چند وقت يکبار از نظر طبی و روانشناختی متناسب با مرکز تخصصی  خود آموزش های ويژه ای ببينند و اطلاعات آنها به روز شود.

بخش پنجم – توجه به نيازهاي رفاهي والد و كودك

 

87-  اتاق بیمارر بايد از شرايط مناسبی برخوردار باشد, مانند فضای باز و کافي , نور و تهويه مناسب, درجه حرارت مناسب, دستشويي تميز و بهداشتي , صندلی مخصوص کودک , صندلی مناسب برای والدين, نوشيدنی سرد و گرم و…..

88-  بهتر است در داخل بخش امکاناتی نظير  تلويزيون, ويديو , کتاب , مجله ونظاير اينها فراهم باشد تا موجبات سرگرمی  والد و کودک را در زمان بستری فراهم آورد.

89-   والدين بايد در صورت نياز به تلفن دسترسي داشته باشند.

90-  براي حفظ و نگهداري وسايل خصوصي كودك و والدين  كمدي در اختيار آنها قرار گيرد كه داراي قفل باشد.

91-  دركنار تخت هر كودك مبل يا صندلي جهت نشستن والد وجود داشته باشد و تختی که والد يا مراقب کودک هنگام شب  بتواند در آن استراحت کند .

92-   تسهيلات لازم از جهت غذا و نوشيدنی سرد و گرم برای والد يا مراقب کودک وجود داشته باشد.

93-   تسهيلات لازم براي گرم کردن  يا نگهداري خوراكي ، غذا و نوشيدني كودك و همراه او  فراهم باشد.

94-   والد يا مراقب كودك به راحتي به فروشگاه يا محل تهيه غذا و مايحتاج خود دسترسي داشته باشند.

اشتراک گذاری مطلب

راهنما

در این سایت شما به اطلاعات متنوعی در رابطه با پرستاری، مهارتها و علوم مرتبط با آن و نیز مطالب مرتبط با ارتقاء سلامت و بهداشت دست خواهید یافت. سوالات و نیازهای پرستاری خود را با ما درمیان بگذارید.

درباره irannurse.ir admin :

تاکنون یک نظر ثبت شده است.

  1. Stands back from the keyboard in ammeaeznt! Thanks!

10 − پنج =

معادله امنیتی را وارد کنید: * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز

با خرید از فروشگاه سایت ضمن دریافت فایل های متنوع آموزشی به جمع هزاران حامی سایت پرستاران توانمند ایران بپیوندید رد کردن