دارو و پرستارويژه

داروی ایزوپروترنول و مراقبتهای پرستاری آن

داروی ایزوپروترنول  ISOPROTERENOL محرک تنفسی و قلبی و آگونیست گیرنده های ß۱,ß۲  بوده و دارای خاصیت برونکو دیلاتوری و اینوتروپ مثبت است.

 

موارد مصرف:

۱- برادیکاردی های مهم همودینامیکی که به آتروپین پاسخ نمی­ دهند.

۲- کنترل موقت بلوک های قلبی مقاوم به آتروپین که نیاز به کارگذاری پیس میکر دارند.

۳- درمان حساسیت بیش از حد سینوس کاروتید، بیماری استوک_آدامز (حملات ناگهانی بی‌هوشی با یا بدون تشنج که در بلوک‌های قلبی بروز می‌کند)، یا آریتمی های بطنی به علت بلوک AV.

۴- ممکن است در درمان شوک هایی که بر اثر کاهش برون ده قلبی و کاهش مقاومت عروقی به وجود می­ آیند مفید باشد. (بعد از جایگزین کردن مایعات کافی).

۵- کنترل اسپاسم برونش ها که به دنبال بیهوشی اتفاق می­ افتد.

isoproternol

شکل داروئی:

این دارو به صورت محلول (آمپول) های تزریقی با دوز ۰٫۲mg/1cc و  ۲mg/2cc موجود است.

 

دوز مصرفی دارو:

۱- در برادیکاردی: دوز اولیه برای بالغین معمولاً ۵mcg/min می­باشد. دوزهای بعدی برحسب پاسخ بیمار بین ۲ تا ۲۰mcg/min می­ باشد.

۲- در شوک: برای درمان شوک، میزان انفوزیون ۰٫۵ تا ۵mcg/min خواهد بود.

۳- به عنوان گشادکننده برونش در برونکواسپاسم حین عمل بیهوشی (در بالغین): ۰/۰۱ تا ۰/۰۲ میلی گرم به صورت داخل وریدی، که در صورت نیاز می‌توان این دوز را تکرار کرد.

موارد احتیاط:

۱- اگر محلول ایزوپروترنول تغییر رنگ داده و یا ته نشین شده است از آن استفاده نکنید.

۲- ایزوپروترنول در بیمارانی که سابقه آریتمی (مخصوصاً تاکیکاردی ها)، و احتمال حساسیت به درمان با ایزوپروترنول دارند، نباید مصرف شود. همچنین مصرف آن در بیمارانی که دارای تاکیکاردی به علت مسمومیت با دیگوکسین هستند ممنوع است.

۳- هنگام شوک قبل از تجویز ایزوپروترنول باید کاهش حجم خون بیمار جبران شود.

۴- مصرف ایزوپروترنول در سالمندان، مبتلایان به دیابت، بیماران مبتلا به اختلالات کلیوی و قلبی عروقی، هیپرتیروئیدیسم، و بیمارانی که سابقه حساسیت به سمپاتومیمتیک ها دارند، باید با احتیاط صورت گیرد.

۵- اگر تعداد ضربان قلب به بیشتر از ۱۱۰ ضربه در دقیقه برسد، یا PVC و یا تغییراتی در ECG به وجود آید باید انفوزیون ایزوپروترنول را کاهش داد و یا قطع کرد.

۶- ایزوپروترنول در بیمارانی که سیکلوپروپان یا داروهای بیهوش کننده عمومی حاوی املاح هیدروکربن را مصرف می­کنند، باید با احتیاط مصرف شود.

۷- ممکن است نیاز میوکارد به اکسیژن را افزایش دهد. بنابراین از مصرف آن در بیمارانی که مبتلا به MI شده اند، باید خودداری شود.

۸- مصرف ایزوپروترنول در بیمارانی که هیپوکالمی دارند، باید با احتیاط باشد.

 

موارد منع مصرف:

ایزوپروترنول در مبتلایان به بیماریهای قلبی عروقی از قبیل آنژین قفسه صدری ، بیماری های شریان کرونر، آریتمی قلبی همراه با تاکیکاردی ، نارسایی کرونر، بیماری های دژنراتیوقلبی ، زیادی فشارخون ، عیب کار بافت قلب ، تاکیکاردی همراه با سمیت ناشی از دیژیتال ، دیابت ، پرکاری تیروئید و فئوکروموسیتوم نباید مصرف شود.

 

توجهات و مراقبتهای پرستاری در هنگام تجویز داروی ایزوپروترنول:

۱- برای انفوزیون ایزوپروترنول دارو را با سرم دکستروز ۵% مخلوط کنید و از جدول محاسبه میزان انفوزیون استفاده کنید تا تعداد قطرات بدقت تعیین گردد. برای پیشگیری از خطاهای احتمالی و تغییر ناخواسته سرعت انفوزیون، هنگام انفوزیون این دارو از پمپ انفوزیون استفاده کنید.

۳- تعداد ضربان قلب و مونیتورینگ ECG باید به طور مداوم تا زمانی که بیمار تحت درمان با ایزوپرترنول است کنترل شود. فشارخون بیمار باید در ابتدا هر ۱۰ دقیقه یک بار و بعد از اینکه نتایج مطلوب درمانی حاصل شد، هر یک ساعت یک بار کنترل شود.

۴– توجه داشته باشید که این دارو با آمینوفیلن، آدرنالین، لیدوکائین و بیکربنات سدیم ناسازگار است.

۵- جهت جلوگیری از بروز آلکالوز تنفسی با کنترلPaCo2 (محرک تنفسی) ضروری است.

۶- در صورت بروز اشکال در تنفس و بدتر شدن علائم تنفسی دارو را قطع کرده و به پزشک اطلاع دهید.

 

توجه :

مطالب داروئی ارائه شده در این سایت جهت تکمیل آموزش های آکادمیک پرستاران و دانشجویان رشته های مختلف علوم پزشکی می باشد. بیماران عزیز توجه نمایند که تجویز و تعیین دوز دارو بر عهده پزشک بوده و مصرف خودسرانه دارو ممکن است عواقب جبران ناپذیری داشته باشد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

با خرید از فروشگاه سایت و معرفی به دیگران به جمع بیش از پنج هزار حامی سایت بپیوندید. رد کردن

بستن