آموزش اختصاصیپرستاريجراحی

۴۶ نکته ضروری در مراقبت های پرستاری تراکشن

استفاده از تراکشن (کشش) یکی از روش های مهم و رایج در بیماران بخش ارتوپدی است که معمولا در شکستگی های اندام تحتانی برای جااندازی شکستگی قبل از عمل جراحی استفاده می شود.

traction

کشش( traction ) به طور اولیه به عنوان یک مداخله کوتاه مدت مورد استفاده قرار می گیرد تا زمانی که امکان استفاده از روش هایی همچون ثابت سازی خارجی یا داخلی میسر شود . از کشش برای کاهش اسپاسم عضلانی ، جا انداختن و محور بندی و ثابت سازی شکستگی ها ،کاهش دفورمیتی و افزایش فضای بین سطوح متقابل استفاده می شود . کشش به دو نوع پوستی و اسکلتی تقسیم می شود . کشش اسکلتی مستقیماً روی استخوان اعمال می شود از این شیوه کشش برای درمان شکستگی های استخوان ران ، تیبیا ، بازو و مهره های گردنی استفاده می شود . کشش اسلتی با استفاده از یک میخ فلزی یا سیمی که در قسمت دیستال قرار داده می شود مستقیماً روی استخوان اعمال می شود معمولاً برای تامین هدف درمانی از ۱۲-۷  کیلو گرم وزنه استفاده می شود . کشش پوستی  : زمانی که بی حرکت کردن نسبی به طور موقت مد نظر باشد از این نوع کشش استفاده می شود . قبل از استفاده از کشش پوستی ، پرستار پوست را از نظر ساییدگی و اختلالات گردش خون مشاهده می کند . مقدار وزنه مورد استفاده در هر اندام ۵/۳- ۲ کیلوگرم و در مورد کشش لگنی بسته به وزنه بیمار kg 9-5/4 می باشد . اندام باید قبل از برقراری کشش تمیز و خشک باشد . برای استفاده از کشش پوستی یک پرستار اندام را از زیر پاشنه و زانو بلند کرده و حمایت می کند و پرستار دیگر به گونه ای چکمه را زیر پای بیمار قرار می دهد که پاشنه بیمار در قسمت پاشنه چکمه قرار گیرد . در هنگام بستن نوارهای کشش باید دقت شود که در بالای قوزک پا و قسمت پروکسیمال درشت نی فشار زیاد اعمال نگردد زیرا احتمال زخم فشاری و آسیب عصبی وجود دارد ( آسیب به عصب پرونئال ) .

قبل از برقراری کشش پرستار اطلاعاتی را درباره پروسجر ، اهداف و تاًثیر آن در روند بهبودی در اختیار بیمار قرار می دهد پس از برقراری کشش  پرستار مکرراً وضعیت عصبی – عروقی (رنگ ، درجه حرارت ، پرشدگی مویرگی ، ادم و نبض ، توانایی حرکت و حس ) آن قسمت از بدن را که تحت کشش قرار دارد  بررسی کرده  و یافته های غیر طبیعی را به پزشک اطلاع می دهد .

چون بیمار در بستر بی حرکت می باشد لازم است تشک سفت باشد . پرستار می تواند با تغییر وضعیت بیمار در محدوده کشش فشار روی قسمت های وابسته بدن را کاهش دهد . در طی کشش درمانی به منظور پیشگیری از تحلیل عضلات و مفاصلی که تحت کشش نیستند تشویق می گردد .در حین ورزش پرستار باید اطمینان حاصل کند که نیروهای کشش در جهت درست خود قرار دارند و وضعیت بیمار برای پیشگیری از عوارض ناشی از محور نادرست بدن مناسب می باشد .

پرستار ، درناژ و محل میخ را از نظر علائم عفونت مثل التهاب ، حساسیت و درناژ چرکی مورد بررسی قرار می دهد .

اصول یک کشش مؤثر

۱-      کشش می بایستی مداوم باشد تا در جهت جاانداختن و بی حرکت کردن شکستگی موثر واقع شود .

۲-      کشش اسکلتی هرگز نباید قطع شود .

۳-      وزنه ها برداشته نمی شوند مگر اینکه کشش به صورت متناوب تجویز گردد .

۴-      بیمار زیر کشش زمانی که در مرکز تخت خود قرار دارد در بهترین حالت محور بندی واقع می شود .

۵-  بندهای وزنه نباید گرفتگی داشته باشد.

۶- وزنه ها باید آزادانه آویزان باشند و روی کف اتاق یا تخت قرار نگیرند .

۷- گره ریسمانه ها نباید قرقره و پایه تخت را لمس کند .

۸- برای جلوگیری از چرخش پای بیمار به سمت داخل و خارج از کیسه های شن در دو طرف پا استفاده می شود .

* پیشگیری از عوارض

۱- زخم های فشاری

– نقاط تحت فشار و برجستگی های استخوانی از نظر قرمزی و شکنندگی پوست بررسی شوند .

– بیماری که در وضعیت خوابیده به پشت قرار می گیرد بیش تر در معرض خطر زخم فشاری قرار دارد لذا بایستی حداقل هر ۲ساعت مراقبت از پشت بیمار به عمل آید .

– برای به حداقل رساندن احتمال زخم پوستی از تشک های مخصوص ( فوم های متراکم ، توشک های پر از هوا) استفاده شود .

– تعویض ملحفه رختخواب و صاف کردن چین و چروک آن می بایستی به طور مرتب انجام شود .

۲- یبوست و بی اشتهایی

– بی حرکتی سبب کاهش حرکات لوله گوارشی و متعاقباً یبوست وبی اشتهایی می گردد یک رژیم غذایی با فیبر زیاد و مایعات کافی ممکن است تحرک لوله گوارشی را تحریک کند .

– در صورت وجود یبوست می توان از نرم کننده های مدفوع ، ملین ها ، شیاف ها و تنقیه استفاده کرد .

۳- عفونت ادراری

– تخلیه ناقص مثانه در اثر وضعیت بیمار در تخت (خوابیده به پشت) و ممانعت بیمار از مصرف مایعات به دلیل ناراحتی از استفاده از لگن فرد را مستعد عفونت ادرار می کند . لذا پرستار باید مقدار مصرف مایعات و خصوصیات ادرار را بررسی کند . بیمار تشویق می شود که مایعات فراوان بنوشد و هر ۳ساعت یک بار ادرار کند . در صورت استفاده از سند ادراری رعایت نکات استریل در حین سنداژ حائز اهمیت است .

۴- رکود خون وریدی و ترومیوز وریدهای عمقی

– بیمار از نظر علائم DVT شامل حساسیت ساق پا ، گرما ،تورم یا قرمزی و علامت مثبت هومانز ( درد همراه با دورسیفلوکسیون مچ پا ) بررسی می شود .

– نبض های پشت پا ، زانو و… چک می شود .

– از جوراب های الاستیک و وسایل تجویز شده برای کمپرسیون استفاده می شود .

– بیمار به منظور پیشگیری از کم آبی و تغلیظ خون که هر دو موجب رکود خون می شوند به مصرف مایعات تشویق می گردد .

– جهت افزایش بازگشت وریدی بیمار به انجام انقباضات ایزومتریک در اندام تحت کشش (در صورت تجویز پزشک) تشویق می گردد .

– ممکن است جهت پیشگیری از DVT از داروهای ضد انعقاد نظیر enoxaprin استفاده شود .

بعلت طولانی بودن مدت استفاده از این روش در بیماران (چند روز) لازم است تا پرستاران شاغل در بخش های ارتوپدی با نحوه مراقبت از آن آشنا بوده و نکات لازم را رعایت نمایند.
بهمین منظور در این قسمت سعی شده تا مهمترین نکات ضروری در مراقبت پرستاری از تراکشن ذکر گردد:
۱- ابتدا باید هدف از تراکشن را برای بیمار بیان کرد و اهمییت حفظ بدن در وضعیت تراکشن تنظیمی را توضیح داد.
۲- بیمار باید در وضعییت مناسب و راحت قرار بگیرد.
۳- پوزیشن بیمار مرتبط با تراکشن باشد.
۴- برای موثر بودن تراکشن ،کنتراکشن باید حفظ شود.
۵- فرایند نیروی کشش باید در جهت محور طولی استخوان باشد.
۶- تراکشن باید به نحوی قرار گیرد که از Foot drap جلوگیری شود.
۷- تداوم تراکشن برای اینکه برنامه درمانی بهتر شود، لازم است.
۸- اجتناب از چین خوردگی و لغزیدن بانداژ کشی جهت حفظ نیروی متقابل کشش.
۹- وزنه ها آزادانه آویزان باشند و به کف زمین یا تخت برخورد نکند.
۱۰- اطمینان ازینکه طنابها و قرقره ها آزاد هستند و گیر ندارند.
۱۱- بندهای کشش گره نداشته باشد(باعث کاهش کشش مورد نظر میشود)
۱۲- مطمئن شوید نخ تراکشن در جهت و پوزیشن مناسب از بین قرقره رد شده است (پوزیشن غیر صحیح نخ تراکشن میتواند درجه کشش اعمال شده را تغییر دهد)
۱۳- -به هیچ عنوان پیچ ها و گیره ها دستکاری نشود.
۱۴- در مورد تراکشن استخوانی،دو انتهای پین یا سیم تراکشن استخوانی را چوب پنبه بپوشانید(این کار از آسیب به بیمار و پرسنل جلوگیری میکند)
۱۵- محل پین باید روزانه بررسی شود.
۱۶- از درست بودن مقدار وزنه ها اطمینان پیدا کنید.
۱۷- بیمار را از نظر عوارض بی حرکتی مثل زخم بستر،استئوپروز،آتروفی و ضعف یا کوتاه شدگی عضلانی یبوست،استاز ادراری،پنومونی،ترومبوفلبیت و………..بررسی کنید.
۱۸- تخت بیمار باید محکم باشد و جهت جلوگیری از زخم بستر پوست بدن باید مرتب از نظر نشانه های فشار یا سائیدگی روی برجستگی استخوانی،پاشنه پا و …معاینه شود و حداقل ۲ ساعت روزانه مراقبت از پشت بیمار و تغییر وضعییت انجام شود.
۱۹- ملحفه باید بدون چروک و خشک نگه داری شود.
۲۰- فشار روی بعضی از نقاط بدن را با چرخاندن و تغییر وضعییت میتوان کاهش داد.
۲۱- برای ایمنی نرده ها بالا برده شود.
۲۲- هر روز ناحیه زیر نوار تراکشن را برای تشخیص مناطق حساس و دردناک لمس کنید.
۲۳- تراکشن پوستی را هر ۴-۸ ساعت آزاد کنید وضعییت پوستی را ارزیابی و مراقب پوستی را انجام دهید.
۲۴- در تراکشن پوستی،پوست بیمار را از نظر حساسیت به چسب تراکشن و قرمزی و تاول بررسی کنید.
۲۵- برای به حداقل رساندن زخمهای پوستی از تشکها و روکش های مخصوص(اسفنجهای متراکم-تشکهای هوا)استفاده شود.
۲۶- از بریدگی پوست یا انگشتان به وسیله کشیدگی طناب های تراکشن خودداری کنید.
۲۷- پوست اطراف پین را طبق دستور و با ماده ضد عفونی کننده تمیز کنید و محل ورود پین باید روزانه از نظر بو،قرمزی و سایر علائم عفونت بررسی شود.
۲۸- رنگ،حرارت،نبض،پر شدگی مویرگی،ادم،حس و حرکت عضو تحت کشش را با طرف سالم مقایسه کنید.
۲۹- وضعییت عصبی- عروقی در اندام مبتلا از ۱۵ دقیقه بعد گذاشتن تراکشن و سپس هر ۱-۲ ساعت به مدت ۲۴ ساعت بررسی شود.
۳۰- درباره حس اندام تحتانی از بیمار سوال کنید و از او بخواهید که مچ و انگشتان پایش را تکان دهد.خم کردن پا به سمت بالا بر عملکرد صحیح عصب پرونئال دلالت دارد.
۳۱- هر ۲ ساعت یکبار وضعییت بیمار از نظر صحیح بودن نحوه تراکشن کنترل کنید و در صورت نیاز مجددا به آن وضعییت دهید.
۳۲- چنانچه هدف از اعمال کشش جا انداخت شکستگی باشد تراکشن باید مداوم باشد ولی کشش لگنی را میتوان متناوب یه کار برد.
۳۳- برای تعویض ملافه ها دو پرستار در دو طرف تخت قرار میگیرند و نرده های کناری تخت را پایین می آورند در این هنگام بیمار تنه خود بلند میکند و پرستاران نیمه فوقانی ملحفه را عوض میکنند.سپس بیمار باسن خود را از روی تخت بلند میکند و پرستاران ملافه را به زیر باسن بیمار میکشند.در آخرین مرحله هنگامی که بیمار به پشت میخوابد پرستاران قسمت پایینی ملافه را نیز درست میکنند.ملافه ها و پتوها نیز طوری روی بیمار انداخته میشود که کشش تراکشن را مختل نکنند.
۳۴- تشویق بیمار به ورزش برای جلوگیری از بدتر شدن وضعییت عمومی بیماری که بی حرکت است.
۳۵- عضلات مبتلا را ۵ الی ۱۰ ثانیه منقبض کرده و سپس رها سازد،این کار را چند بار در روز انجام دهد.
۳۶- اندام های غیر درگیر و حرکات و ورزش های پسیو و اکتیو: باید به خاطر داشت که فعالیت ورزشی برای حفظ قدرت عضله و بهتر شدن جریان خون خیلی اهمییت دارد حرکت فعال شامل گرفتن حلقه و خم و راست کردن مچ پا و به حرکت دراوردن مفاصل غیر مبتلا و ورزش های ایزومتریک اندام بی حرکت (ورزش عغلات چهار سر ران و عضلات باسن) از ضروریات است.
۳۷- بررسی بیمار از نظر علائم و نشانه های عوارض مثل عفونت در مسیر پین، ترومبوز سیاهرگی عمقی.
۳۸- ایجاد ترومبوز وریدهای عمقی با بررسی وجود حساسیت عضلات ساق و تست مثبت هومان، ناراحتی در عضلات ساق هنگامی که پا در پین فلکشن شدید پیدا کند،ارزیابی میشود.
۳۹- بکار بردن کشش باعث کاهش تحرک بیمار شده و میتواند سبب ایجاد اضطراب و مشکلات گوارشی،تنفسی،ادراری،گردش خون و ……شود که پرستار باید به آن توجه کند.
۴۰- تشویق بیمار به سرفه و تنفس عمیق زیرا سبب اتساع ریه ها میشود و از عفونت ریه و آتلکتازی جلوگیری میکند.
۴۱- برای پیشگیری از تورم اندام با چند بالش آن را بالاتر از سطح قبل نگه دارید.
۴۲- نوشیدن مایعات کافی به برقراری جریان ادرار و جلوگیری از یبوست کمک میکند.
۴۳- شرکت دادن بیمار در انجام برنامه های مراقبت و درمان که از افسردگی و ناراحتی ناشی از هفته ها بی حرکتی جلوگیری کند.
۴۴- برای جلوگیری از عفونت مسیر پین ها به روش زیر مراقبت کنید:
*به روش استریل کار کنید و قبل از شروع به کار دستهای خود را کاملا با آب و صابون بشویید.
* گیره ها را دستکاری نکنید.
*دور پین ها را با اپلیکاتور نوک پنبه ای آغشته به محلول ضدعفونی کننده یا شستشو دهنده تمیز کنید.
*محلول کلرهگزین و محلول سالین به عنوان محلول موثر جمت تمییز کردن محل پین مناسب است،محلول پراکسید هیدرژن و بتادین نیز استفاده میشود ولی اثر سمی آن بر روی استئوبلاست ها وجود دارد و میتواند بافت را تخریب کند.
*برای هر یک پین یک پنبه یا گاز استفاده کنید.
*نباید محل پین دلمه ببند در صورت وجود علائم عفونت مثل شل شدن پین یا گیره ها به پزشک اطلاع دهید.
*در صورت دستور پزشک از پماد آنتی باکتریال استفاده و دور پین را یا یک لایه گاز استریل بپوشانید.
*پوست اطراف پین را از نظر قرمزی ، حساسیت ، ترشح ، تورم و وجود گرما چک کنید .البته وجود کمی ترشح بیرنگ یا زرد کم رنگ در اطراف پین طبیعی است.
*افزایش درجه حرارت بدن می تواند نشانه عفونت باشد لذا در صورت بروز تب به پزشک مراجعه کنید.
*دستورات دارویی پزشک را رعایت کنید و در فواصل تعیین شده از طرف پزشک به ایشان مراجعه کنید.
*پیچ های اطراف فیکساتور خارجی را طبق دستور پزشک در جهت عقربه های ساعت بچرخانید .

۴۵- آموزش به بیمار در مراقبت از خود:در ابتدا خوردن-حمام کردن-توالت کردن-پوشیدن لباس در حالیکه یکی از اعضا بدن بیمار در کشش قرار دارد برای بیمار مشکل است ولی پرستار با دادن آموزش به بیمار میتواند او را به ادامه درمان و مراقبت از خود علاقه مند کند .وجود یک حلقه در بالای سر بیمار بسیار کمک کننده است.

۴۶- در گزارش پرستاری نوع تراکشن،عضو تحت کشش،مقدار وزنه، وضعییت پوست بیمار و عوارض ناشی از بی حرکتی را با دقت ثبت و گزارش کنید.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

با خرید از فروشگاه سایت و معرفی به دیگران به جمع بیش از پنج هزار حامی سایت بپیوندید. رد کردن

بستن