اطفال و نوزادانمامائیويژه

نکات مهم در مراقبت های پرستاری نوزادان در NICU

۱)      گرم و خشک نگهداشتن نوزاد طی احیاء و مراقبت های دیگر زیرا استرس ناشی از سرما باعث کاهش تولید سورفکتانت می شود.

۲)      در نوزادانی که لوله نازوفارنکس دارند بینی بطور مرتب از نظر قرمزی و التهاب چک شود.

۳)   تنفس ۴۰-۳۰ در دقیقه است و می تواند به ۱۲۰-۶۰ افزایش یابد. تعداد تنفس زیاد به همراه فشار کم باعث کاهش ادم بین بافت ریوی و پنوموتوراکس می شود.

۴)      سطح بالای اکسیژن استنشاقی باعث آتلکتازی می شود ولی دستگاه می تواند آن را کنترل نماید.

۵)      تغییر در تنظیمات ونتیلاتور فقط باید با توجه به پارامترهای گازهای خونی نوزاد انجام گردد.

۶)      در اثر ساکشن، جابجایی، و یا گریه ممکن است درصد اکسیژن دریافتی افزایش یا کاهش یابد.

۷)      گازهای خونی یک ساعت پس از وصل شدن به ونتیلاتور و سپس هر ۴ ساعت کنترل شود.

۸)   PH نباید به زیر ۲۵/۷ برسد زیرا اسیدوز متابولیک ایجاد شده تولید سورفکتانت را متوقف می کند و بوسیله انفوزیون FFP یا آلبومین انسانی و یا بندرت با بیکربنات تصحیح می شود.

۹)   اگر paCo2 افزایش یابد به ۳ روش آن را پایین آورید: استفاده از آمبوبگ، RATE تنفس را بالا ببرید تا CO2 دفع گردد و PIP را افزایش دهید.

۱۰)  نوزاد زیر ونتیلاسیون باید داخل انکوباتور یا کات با Heater باشد.

۱۱) معده نوزاد باید از هوایی که در اثر استفاده از آمبوبگ در آن جمع شده خالی گردد. اگر هم شیر خورده باید برای جلوگیری از استفراغ خالی شود.

۱۲)  به علت تغییر محل لوله و گرفتگی و یا پنو موتوراکس ممکن است افت paO2 و افزایش paCo2 داشته باشیم.

۱۳) ساکشن می تواند منجر به هیپوکسی، صدمه به ریه و خونریزی پری و نتریکل و عفونت IVH گردد. به همین علت حین انجام ساکشن باید به ضربان قلب و تنفس کودک توجه کرد. همچنین باید قبل از ساکشن ۲۰-۱۰% اکسیژن نگهدارنده برای حدود ۱ دقیقه قبل از ساکشن تا بعد از ساکشن و مدتی بعد داده شود تا v/s نوزاد طبیعی شود. باید دقت کرد تا عمق ساکشن طوری باشد که به موکوس و عصب واگ صدمه نزده و کاتتر طوری باشد که سوراخهای آن در کناره ها باشد نه در انتها. فشار توصیه شده برای پیشگیری از صدمه به موکوس mmhg 100-50 است می توان با سالین ترشحات را نرم نمود. پوشیدن دستکش باید جزء موارد احتیاطی کلی در مقابل عفونت باشد.

۱۴) برای پیشگیری از آپنه در نوزادان که از دستگاه جدا شده اند، آمینوفیلین تجویز می شود. ابتدا وریدی و بعد تئوفیلین خوراکی شروع می شود.

۱۵) نوزادان با مشکلات تنفسی شدید در ساعتهای اول تولد اغلب فشار خون پایین دارند که ممکن است به علت تضعیف عملکرد قلب در اثر اختلالات متابولیک و هیپوکسی یا در اثر کاهش حجم خون باشد. استفاده از آلبومین پلاسما و داروهای اینوتروپیک مانند دوپامین یا دوبوتامین ممکن است مفید باشد و اختلال در فشار خون عملکرد کلیوی را درگیر کرده و موجب افزایش شیوع IVH می گردد.

۱۶) برای گرفتن راه شریانی یا از بند ناف استفاده می کنیم یا از شریانهای رادیال وتیبا استفاده می شود. در صورت سفیدی عضو ممکن است ایسکمی سطحی رخ دهد. پس باید فورا کاتتر خارج شود. راه شریان نافی بسیار تهاجمی است. کاتتر شریان نافی ممکن است منجر به آنتروکولیت نکروزان شود (NEC). البته با صدمه زدن به شریان مزانتریک. در مدتی که کاتتر در شریان قرار دارد پاها، ساق پا و ران مرتب چک شود. زیرا اگر شریان دچار اسپاسم شود خونرسانی به اندام تحتانی مختل می شود (سفیدی پا یا آبی شدن آنها).  قبل از برداشتن کاتتر و در زمان گذاشتن آن از یک ساعت قبل سالین حاوی هپارین باید قطع شود.

۱۷) به علت استرس ناشی از ونتیلاتور می توان از آرامبخش ها و شل کننده ها استفاده کرد. پانکرونیوم بروماید برای شل کردن عضلات استفاده می شود ولی استفاده از آن توصیه نمی شود. می توان از فنتالین برای تسکین درد و آرامش استفاده کرد.

۱۸) بچه هایی که مسکن دریافت نمی کنند ممکن است ظاهری دردناک، بی قرار، خیره (زل زدن) و از بین رفتن هوشیاری نشان دهند. پوزیشن دقیق و راحت می تواند در آرامش نوزاد موثر باشد.

۱۹) چون چشمها قادر به چشمک زدن نیستند باید از اشک مصنوعی استفاده کرد (HYPROMELLOSE). از گاز پارافین می توان برای جلوگیری از ورود گرد و خاک به چشم جلوگیری کرد.

۲۰) برای جدا کردن نوزاد از CMV وقتی Rate =5 تنفس در دقیقه و اکسیژن زیر ۳۵% باشد می توان لوله را خارج ساخت و نوزاد را زیر CPAP یا هود برد.

۲۱) قبل از خروج لوله تراشه، تغذیه بین ۱۲-۴ ساعت متوقف می شود تا راه های هوایی تمیز و در حال استراحت باشد و از اتساع شکم که مانع از تنفس صحیح می گردد جلوگیری شود.

۲۲)  برای جدا کردن نوزاد از CMV ابتدا لوله را از ونتیلاتور جدا کرده سپس لوله را ساکشن می کنیم و بعد لوله تراشه را خارج می کنیم.

۲۳)  می توان نوزاد را به طور موقت بعد از جدایی از CMV به شکم prone خواباند و اگر نوزاد بعد از جدایی دچار آپنه شد باید دوباره لوله گذاری شود. اگر برادیکاردی و هیپوکسی و آپنه مشاهده شد باید بلافاصله گاز های خونی چک شوند.

۲۴) اکسیژن باید در اندازه مناسب داده شود تا فشار اکسیژن ۹۶-۹۰% باشد و اینکه از رتینوپاتی پره مچوریتی جلوگیری شود و اثرات نورولوژیک باقی نگذارد.

۲۵)  قبل از ترخیص، نوزاد باید یک هفته بدون اکسیژن در بخش بستری بماند.

۲۶) افزایش فشار ونتیلاسیون مستعد نشت هوا و کلاپس آلوئول می شود که می تواند تبدیل به پنوموتراکس، آمفیزم یا پنوموپریکاردیوم Pnumo pericardium شود. ( هوا در قلب جمع می شود)

۲۷)  عوارض CMV: نشت هوا، IVH یا خونریزی داخل بطنی، NEC با آنتروکولیت نکروزان، دیسپلازی برونکوپلوموزBPD  ،

۲۸)  استروئید در دوره پری ناتال از شدت دیسترس تنفسی کاسته و باعث افزایش سورفکتانت می شود.

۲۹)  تجویز سورفکتانت در زمان تولد و پس از آن باعث کاهش مشکلات تنفسی می شود.

۳۰)  ساخت سورفکتانت تا حدودی به PH، دما، خونرسانی طبیعی، آسفیکسی، هیپوکسی، ایسکمی ریوی و سرم بستگی دارد.

۳۱)  استفاده از سورفکتانت ۵۰-۳۰% از مرگ و میر نوزادان می کاهد.

۳۲) سورفکتانت یا از ریه گوساله مرده یا ریه خورد شده خوک یا از مایع آمینوتیک انسانی یا به طور صناعی از هگزاد کانول ساخته می شود و حداقل یک دوز را سریعاً پس از تولد گرفته و دوز بعدی را ۲۴-۱۲ ساعت بعد دریافت می کند. اغلب ۲ دوز داده می شود و عوارض تجویز آن ۳۰% است. (شامل برادیکاردی، خونریزی مغزی)

۳۳) تجویز سورفاکتانت با سرنگ متصل به سوند و از راه لوله تراشه است. سورفکتانت را در ۴ مرحله می دهیم در هر مرحله نوزاد باید پوزیشن متفاوتی بگیرد تا سورفکتانت در تمام ریه منتشر شود. نیمی از دوز دارو را طی ۲-۱ دقیقه وارد کرده و نوزاد بمدت ۳۰ ثانیه به اندازه ۹۰ درجه به یک سمت می ماند. سپس نیمه دیگر را تزریق و نوزاد را به سمت مخالف می گردانیم.

۳۴) سرعت ونتیلاسیون معمولی ۸۰-۱۰ تنفس در دقیقه است ولی در اسیلاتور به ۱۸۰۰-۳۰۰ بار در دقیقه می رسد تا بتواند ضمن دفع گاز کربنیک، اکسیژن رسانی را بهتر نماید. این اسیلاتورها در درمان HMD موثرتر است. به این علت که از CLD IVH و لوکومالاسی پیشگیری می کند.

۳۵)  استنشاق اکسید نیتریک اکسیژن رسانی را بهبود بخشیده اما بر نتیجه HMD اثری ندارد.

۳۶)  برای درمان اسیدوز متابولیک از بی کربنات سدیم و me 2-1 طی ۱۵-۱۰ دقیقه استفاده می شود.

۳۷) بسته شدن مجرا دومین هدف در پیشگیری درمان سریع مشکلات تنفسی است. (PDA ) که با محدودیت مایعات بعلاوه دیورتیک یا ایندومتاسین (بازدارنده سنتزپروستتاگلاندین) انجام می شود. هرچه سن جنینی شیرخوار کمتر باشد احتمال بسته شدن PDA کمتر است. بنابراین اگر درمان دارویی اثر نکرد باید به فکر درمان جراحی بود.

۳۸)  ممکن است برای حفظ اکسیژناسیون به تزریق خون نیاز شود.

۳۹)  در نوزاد نارس فیزیوتراپی ریه می تواند منجر به آسیب مغزی شود.

۴۰)  سرم D/W 10% با سرعت تزریق ml 75-65 در روز می باشد و با الکترولیت آن را کم کرده و به ml 150-120 در روز می رسانیم.

۴۱) عوارض لوله گذاری تراشه در نوزادان عبارتند از: آسفیکسی ناشی از انسداد لوله، ایست قلبی، تنگی زیر گلوت که بعد ها منجر به خونریزی و دیورتیکول کاذب پشت حلق و اشکال در خارج نمودن لوله می شود، زخمی شدن بینی، اروزیون کام، کنده شدن طناب نخاعی، خشونت صدا، استریدور، ادم حنجره و زخم حنجره

۴۲) عوارض کاتتریزاسیون نوزادان عبارتند از: آمبولی در رگ، ترومبوز، اسپاسم و سوراخ شدگی، نکروز ایسکمیک احشای شکمی، عفونت، خونریزی و گانگرن پاها

۴۳) چنانچه پس از خارج نمودن کاتتر باز هم اسپاسم باقی بماند با استعمال نیتروگلیسیرین موضعی روی سرخرگ فمورال و یا ندرتآ با گرم نمودن پای مقابل می توان این عارضه را برطرف نمود و یا تزریق تولازولین ( پریسکولین ) با دوز mg 2-1 داخل سرخرگ ظرف ۵ دقیقه پاسخ می دهد.

۴۴)  روشهای غیر دارویی تسکین درد شامل پوزیشن دادن، قنداق کردن (swaddling)، دادن پستانک، capping سر نوزاد با دست و … هستند. گذاشتن انگشت نوزاد در دهانش به احساس آرامش وی کمک می کند.

۴۵)  زمانی که چسب را از پوست بچه می کنیم باید خیلی دقت کنیم چون مستعد عفونت از پوست آسیب دیده می باشند.

۴۶)  برای حداقل دستکاری نوزاد لباس و ملحفه ها فوراً باید در صورت خیس یا کثیف شدن تعویض شوند.

۴۷)  لبها را می توان با پنبه و آب استریل تمیز و مرطوب نگه داشت.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

‫2 نظرها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فایل ها، فیلم های آموزشی و نرم افزارهای تخصصی پرستاری مورد نیاز خود را از فروشگاه سایت تهیه نموده و مهارت های حرفه ای خود را ارتقا دهید. رد کردن

بستن